Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok konuşulan filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adamın, genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak onlara 120 gün boyunca uyguladığı fiziksel ve psikolojik işkenceleri konu alır. Pasolini, bu karanlık öyküyü, faşizmin ve tüketim toplumunun insan doğası üzerindeki yozlaştırıcı etkilerini sembolik bir dille eleştirmek için kullanır. Oyunculuklar, filmin rahatsız edici atmosferine uygun olarak soğuk ve mesafelidir; karakterler daha çok birer fikir veya arketip olarak işlev görür. Yönetmen, izleyiciyi rahatsız etmekten çekinmeyen açık sahnelerle, iktidarın ve şiddetin mekanizmalarını çarpıcı bir şekilde sorgular. Görsel olarak sert ve düşündürücü olan film, sanatsal bir protesto olarak da değerlendirilir. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamlanan bu yapım, onun en kişisel ve en acımasız sosyal eleştirisi sayılır. İzlenmesi kolay bir film olmasa da, 20. yüzyılın politik ve ahlaki çöküşüne dair cesur bir ayna tutması ve sinemanın sınırlarını zorlaması açısından önemli bir deneyim sunar. Seyirciyi edilgenlikten çıkarıp düşünmeye ve tepki vermeye zorlayan bu film, yalnızca tarihsel bir dönemi değil, günümüzdeki iktidar yapılarını da anlamak isteyenler için derin bir inceleme konusudur.